
Niesamowite stworzenia! http://atlantic-drugs.net/products/viagra.htm
sowy
Sowy – styl życia
Sowy są nocnymi odpowiednikami jastrzębi i innych dziennych ptaków drapieżnych. Przez długi czas sądzono, że są z nimi blisko spokrewnione. Obecnie uważa się, iż sowy tworzą inną linię ewolucyjną, a ich podobieństwo do dziennych ptaków drapieżnych wytworzyło się wtórnie jako wynik podobnego sposobu odżywiania się.
W rzędzie sów wyróżnia się około stu czterdziestu gatunków. Żyją one na wszystkich kontynentach poza Antarktydą.
Samice większości gatunków są większe od samców i znacznie różnią się od nich obyczajami. Wiele samic jest aktywnych w czasie dnia. Ponadto sowy tego samego gatunku mogą prowadzić dzienny lub nocny tryb życia w zależności od miejsca przebywania, na przykład sowa włochatka (Aegolius funereus) na Arktyce, gdzie podczas lata dni są długie, jest aktywna w dziennej porze, natomiast w tajdze jest ptakiem nocnym.
Sowy nocne poczas dnia kryją się w dziuplach, ruinach lub w gęstych konarach drzew. Ochronna barwa ich upierzenia sprawia, że nawet na przestrzeniach otwartych są mało widoczne. Mimo to wiele z nich pada ofiarą dziennych ptaków drapieżnych. Jeżeli małe ptaki odnajdą sowę w jej dziennej kryjówce, podnoszą wrzawę i tak jej dokuczają, że przenosi się ona w inne, spokojniejsze miejsce. To, że w czasie dnia sowa nocna potrafi zmienić miejsce pobytu i wybrać nowe odpowiednie schronienie, jest dowodem, iż widzi ona również dobrze w świetle dziennym.
Stwierdzono, że wiele małych ptaków potrafi rozróżniać sowy po ich krzyku. Nie reagują one na krzyki sów, które nie polują na nie. Ptaki większe uciekają, posłyszawszy głos dużej sowy, ponieważ często padają jej ofiarą. W przeciwieństwie do dziennych ptaków drapieżnych sowy nie mają wola, wobec czego nie pobierają większej ilości pokarmu podczas uczty. Zdobytą ofiarę zjadają na raty, w miarę opróżniania żołądka, a przechowują ją w pobliżu gniazda. Koncentracja ich soków trawiennych jest niska, wobec czego trawią jedynie tkanki miękkie. Sierść, pióra, kości są usuwane z żołądka nie strawione, w formie tak zwanej wypluwki. Na podstawie składu wypluwek można ustalić, jakimi zwierzętami odżywiają się sowy danego regionu.
Sowy są ptakami pożytecznymi, o czym świadczą ich wypluwki, składają się one bowiem niemal wyłącznie z sierści i kości gryzoni powodujących duże szkody w gospodarce rolnej. Toteż prof. Jan Sokołowski napisał o sowach, że są „w walce z plagą myszy najlepszymi sprzymierzeńcami człowieka i słusznie nazwano je latającymi kotami”. Ofiarami sów padają różne, najczęściej małe, zwierzęta, na przykład syczek (Otus scopś) zjada między innymi insekty, ale silniejszy od niego puchacz (Bubo bubo) odżywia się większymi ssakami i ptakami (susły, króliki, bażanty, głuszce).
SALAMANDRA PLAMISTA
Salamandra plamista (Salamandra salamandra) żyje w górzystych lasach środkowej i południowej Europy, ponadto spotkać ją można na Korsyce, w Azji Mniejszej i północnej Afryce. W Polsce występuje niestety już nielicznie na terenie Karpat i Sudetów. Jest naszym największym płazem — długość jej dochodzi do 23,8 cm. Ciało ma masywne i silne, głowę wysoko uniesioną, oczy duże — osadzone po bokach głowy, wyraźne otwory nosowe. Szczęka i żuchwa są zaopatrzone w drobne zęby, znajdują się one również na podniebieniu. W tyle głowy symetrycznie występują wyraźnie zaznaczone gruczoły zauszne (parotydy) wydzielające jad. Tułów ma wrzecionowaty, grzbietobrzusznie spłaszczony. Krótkie cztery nogi są silne i zakończone małymi, płaskimi palcami. Ogon ma mocny, długości nieco mniejszej od reszty ciała. Salamandra pokryta jest dość grubą, mięsistą skórą, w której znajdują się stosunkowo liczne gruczoły jadowe, produkujące gęstą, żółtawomleczną, krzepnącą ciecz. Skóra salamandry jest czarna, ale na grzbiecie i brzuchu ma nieregularnie rozrzucone żółte lub pomarańczowe plamy. Nie spotyka się osobników z plamami takiego samego kształtu. Oprócz okazów normalnie ubarwionych zdarzają się albinotyczne lub jednolicie ciemne.
Dymorfizm płciowy salamandry jest nieznaczny, ogranicza się właściwie do rozmiarów ciała — samiec jest wyraźnie mniejszy od samicy i ma proporcjonalnie do swojej wielkości dłuższe nogi. Charakterystyczną cechą salamandry jest to, że nie występuje u niej szata godowa.
Gody salamandry plamistej w naszych warunkach klimatycznych przypadają na miesiące wiosenne, ale mogą również odbywać się w lecie, a nawet poczas ciepłej jesieni. Łączenie się par przebiega na lądzie lub w płytkiej wodzie. Samce wydalają ze swoich narządów rozrodczych pakiety plemników — spermatofory, które podczas gry miłosnej starają się umieścić w kloace samicy lub składają je do płytkiej, dobrze natlenionej wody. Z wody samice wychwytują je nabrzmiałymi wzgórkami kloaki. Kiedy samice zapadają w sen zimowy, mają w swoim ciele odpowiednią liczbę spermatoforów. Zapłodnienie komórek jajowych następuje w jajowodach. W ciele matki rozwijają się zarodki, a później małe larwy, które rodzą się wiosną następnego roku. Czas rozwoju zarodka i larwy zależy przede wszystkim od warunków zewnętrznych — głównie od wysokości terenu nad poziomem morza. Na przykład w zachodniej Francji na wysokości około 170 m n.p.m. samice rodzą larwy co roku, w kwietniu (w Polsce zwykle w maju), natomiast salamandry zajmujące tereny położone na wysokości około 1000 m n.p.m. rodzą larwy raz na dwa lata. Poród odbywa się wyłącznie w wodzie i najczęściej podczas nocy. Liczba larw pochodzących od jednej samicy waha się — zdaniem Włodzimierza Juszczyka — od 10 do 48 sztuk. Według innych badaczy — może dochodzić do 80 sztuk.
Krokodyle – anatomia wybranych części ciała
Język krokodyla przyrośnięty jest do dna jamy pyska i dlatego, gdy patrzymy od przodu, możemy go nie zauważyć. Na grzbiecie i bokach języka rozmieszczone są liczne brodawki z kubkami smakowymi. Nie ma natomiast w ogóle gruczołów ślinowych. Tak więc błony śluzowe jamy gębowej oraz połykany pokarm zwilżane są wodą, a nie śliną. Węch i słuch jest dobrze rozwinięty. Nie ma organu Jacobsona. Gruba skóra krokodyla zaopatrzona jest we wrażliwe na dotyk włókna nerwowe.
Krokodyle mają bardzo dobry wzrok. Ich duże oczy przystosowane są do widzenia o zmroku i w nocy. Pionowa źrenica może się silnie rozszerzać. Gałka oczna od zewnątrz osłonięta jest, podobnie jak u ptaków, trzema powiekami: dużą górną, częściowo lub całkowicie skostniałą, dalną i migotką, która wychodzi z wewnętrznego kąta oka i rozciąga się na całą gałkę oczną.
Krokodyle – styl życia
Mówiąc o gadach aktywnych w ciemności, nie można pominąć prawdziwych olbrzymów tej gromady — krokodyli. Prawie każdy z nas z nazwą krokodyl kojarzy sobie brzydkiego, opancerzonego, niemal nieruchomego jaszczura, leżącego w kałuży z otwartym pyskiem.
Krokodyle żyją tylko tam, gdzie jest ciepło, ale nie znoszą zbytniego upału. Maksymalna temperatura ciała, którą wytrzymuje organizm krokodyla, wynosi 39°C, powyżej niej zwierzę ginie. W czasie dnia krokodyle chętnie wygrzewają się w płytkich kałużach i na łachach piasku, ale w chwili podwyższenia temperatury przenoszą się w miejsca zacienione lub wchodzą do wody. Często spotykamy zdjęcia tych zwierząt pokrytych mułem lub błotem — to również warstwa izolująca przed nadmiernym nagrzaniem.
Podczas dnia krokodyl przebywa w miejscach zacisznych na lądzie i zwykle wypoczywa. Przed zmrokiem wraca do wody, a po nastaniu ciemności wyrusza na łowy. Tam gdzie jest często niepokojony, przebywa dzień w ukryciu, a dopiero w ciemności porusza się po całym zajmowanym terytorium. Poluje głównie z wody, łowiąc ofiarę, która jest w wodzie lub na brzegu. Obserwowano, jak krokodyle różańcowe (Crocodylus porosuś) opuszczały w nocy zbiorniki wodne i nieraz nawet 500 m od brzegu poszukiwały łupu. Podobnie zachowują się osobniki trzymane w terrariach, mimo że pokarm podaje się im podczas dnia.
